Istnieje nieskończona liczba systemów społecznych – może to być partia, rodzina, kolektyw pracowniczy, a nawet para. Każdy system działa w obrębie 4 wzajemnie warunkujących się podsystemów: a)podsystem organizmu b)podsystem osobowości c)podsystem kultury d)podsystem społeczny W obrębie każdego systemu wyróżniamy też 4 ogólne systemy działania: skierowane na zewnątrz i instrumentalne: adaptacja (system organizmu) skierowane na zewnątrz i konsumpcyjne: osiąganie celu (system osobowości) skierowane do wewnątrz i instrumentalne: kultywowanie wzorów (system kultury) skierowane do wewnątrz i konsumpcyjne: integracja (system społeczny) Systemy społeczne realizują imperatywy funkcjonalne w różnych wymiarach. Każdy system który trwa musi realizować imperatywy funkcjonalne, spełniające potrzeby 4 podsystemów, bez ich realizacji system nie mógłby istnieć. Systemy społeczne są otwarte – następuje między nimi wymiana; są inkluzywne – większe zawierają w sobie mniejsze; Parsons analizuje systemy społeczne na 3 płaszczyznach: rozwojowej (koncepcja powszechników kulturowych) porównawczej – analizuje 2 systemy społeczne znajdujące się w jednym czasie fizycznym, ale różniące się czasem strukturalnym (stopniem rozwoju) wewnętrznej – szczególne znaczenie ma tu fakt, że wszystkie podsystemy są ze sobą powiązane i wzajemnie się warunkują Charakterystyka jednostki funkcjonującej w obrębie systemu: Parsons ujmuje jednostkę przedmiotowo. Osoba jest aktorem działającym w narzuconej jej przez społeczeństwo roli społecznej. Jednostka spostrzega wybiórczo otoczenie społeczne, zauważa te elementy które mają dla niej znaczenie . W działaniu kieruje się motywacjami, postawami, wcześniejszymi doświadczeniami.